Pretty Prince...Cinderella

พ่อแก่-แม่เฒ่า

พ่อแม่ก็แก่เฒ่าจำจากเจ้าอยู่ไม่นาน

จะพบจะพ้องพานเพียงเสี้ยววารของวันวาน

ใจจริงไม่อยากพรากเพราะยังอยากเห็นลูกหลาน

แต่ชีพมิทนทานต้องร้าวรานสลายไป

ขอเถิดถ้าสงสาร อย่ากล่าวขานให้ช้ำใจ

คนแก่ชะแรวัย ผิดเผลอไผลเป็นแน่นอน

ไม่รักก็ไม่ว่า เพียงเมตตาช่วยอาทร

ให้กินและให้นอนคลายทุกข์ผ่อนพอสุขใจ

เมื่อยามเจ้าโกรธขึ้งให้นึกถึงเมื่อเยาว์วัย

ร้องไห้ยามป่วยไข้ได้ใครเล่าเฝ้าปลอบปรน

เฝ้าเลี้ยงจนโตใหญ่แม้เหนื่อยกายก็ยอมทน

หวังเพียงจะได้ยลเติบโตจนสง่างาม

ขอโทษถ้าทำผิดขอให้คิดทุกทุกยาม

ใจแท้มีแต่ความหวังติดตามช่วยอวยชัย

ต้นไม้ที่ใกล้ฝั่งมีหรือหวังอยู่นานได้

วันหนึ่งคงล้มไปทิ้งฝั่งไว้ให้วังเวง

ประพันธ์ โดย อ.สุนทรเกตุ

.....................................................................

คราวนี้มาแปลก ก็ไม่มีอะไรหรอกคะ

ได้อ่านบทประพันธ์อันนี้มาจากคุณแม่ฟอร์เวิดเมลล์มาให้ อ่านแล้วให้ความรู้สึกที่ทำให้เรานึกมาย้อนดูตัวเอง ว่าได้ทำอะไรให้คุณพ่อคุณแม่บ้าง...........ยิ่งตอนนี้มีเรื่องที่ต้องให้คิด ก็ช่วยทำให้เราตัดสินใจอะไรได้หลายๆอย่าง

โดยส่วนตัวแล้ว ทุกครั้งที่เห็นข่าว หรือ เรื่องราวที่เกี่ยวกับผู้สูงอายุ มันสะท้อนใจจริงๆ จะมีคำถามที่อยู่ในใจเราเสมอว่า "พ่อแม่สองคนสามารถเลี้ยงดูลูกหลายคนได้......แต่ลูกหลายคนไม่สามารถที่จะเลี้ยงดูพ่อแม่ได้" ทุกครั้งที่คิดแบบนี้มันพาลจะร้องไห้ทุกที อาจเป็นเพราะเราเติบโตมาโดยมี คุณทวด ปู่ ย่า เลี้ยงดูมาตลอดเลยทำให้ซึมซับความรู้สึกผูกพันกับคนแก่ไว้มากก็ได้

เราเชื่อแล้วล่ะว่า คนแก่เมื่ออายุมากขึ้นแล้วก็เหมือนย้อนกลับไปเป็นเด็กอีกครั้งเลย ที่บ้านมีคุณทวดอายุร้อยกว่าๆ เมื่อปีที่แล้วท่านยังเดินได้ ทานข้าวได้เอง เพียงแค่ท่านล้มเมื่อตอนปีใหม่ที่ผ่านมาทำให้ท่านเดินไม่ได้อีก มือไม้ไม่มีเรี่ยวแรง จึงได้แต่นอนอยู่ในห้อง ตอนที่เราย้ายกลับจากหอมาอยู่บ้าน เป็นคนป้อนข้าวให้ สายตาท่านเหม่อลอยไปไกลแล้วเรียกให้เราดูนกที่บินอยู่.......ทั้งๆที่มันไม่มี น้ำตาร่วงเลยละ สงสาร ท่านคงเหงาเพราะต้องอยู่แต่ในห้อง ทั้งๆที่เมื่อก่อนเดินได้ไปไหนมาไหนได้ ชอบรื้อนู่นรื้อนี่มาเก็บมาจัดอยู่บ่อยๆ จนเรารำคาญ เพราะรื้อแล้วไม่ได้เก็บคนเดียวนิ เรียกให้เราไปช่วย..........ทุกวันนี้ท่านไม่ได้มีโอกาสทำอย่างนั้นแล้ว ทุกครั้งที่เราเดินเข้าไปในห้องของท่าน ท่านจะยิ้ม ทั้งๆที่เราเข้าไปทุกวันๆละ 4-5ครั้งหรือแล้วแต่โอกาส ท่านก็จะยิ้มทุกครั้ง เพราะแค่รับรู้ว่ามีเราอยู่บ้านด้วยไม่ได้ออกไปไหน เราก็ไม่รู้ว่าเวลาแบบนี้จะอยู่ไปอีกนานแค่ไหน ก็ได้แต่ทำทุกวันนี้ที่ยังมีท่านให้ปรนนิบัติอยู่ให้ดีที่สุดเท่านั้นเอง...

......................................................................................................................................

เอ่อ รู้สึกว่าวันนี้ตัวเองมีสาระ(รึป่าว??) ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงเขียนเรื่องนี้ แค่อยากเขียนอะไรถึงคุณทวดบ้างเท่านั้นเอง ปกติเขียนถึงแต่ผู้ชาย(แหะๆ) เขียนเอนทรี่นี่ไปเรื่อยๆน้ำตาก็ไหลไปเรื่อยๆเหมือนกัน........ปกติไม่ใช่คนที่จะอ่อนไหวอะไรขนาดนี้นะ เหอๆ